Geritsel actueel

De ritseltag en de verritseling van het Sinterklaasgebeuren

2011-11-28T16:57:00.000+01:00

De ritseltag

Wie hardop spreekt van ritseltags

lijkt op zijn zachtst gezegd goedlachs

maar zie het tagje welig tieren

het nestelt zich in alle kieren

van crawler, spider, bot tot engine

het ritseltagje wordt gezien

de ritseltag en al wat ritselt

geritsel en verritseling

de ridzeltag voor wie het mis spelt

(vergissen is een ritselding)

De lang verwachte ritseltag

ik volg hem nu van dag tot dag

Je kunt de ritseltag hier ook als PDF downloaden

Penne di Papa, het geheim van lekker eten

2011-11-27T12:26:00.000+01:00

De Penne di Papa heb ik al grotendeels voorbereid. De grotchampignons staan klaar in een schaaltje. Flinke exemplaren, in dito plakken gesneden, samen met overvloedig knoflook, cayennepeper, een scheutje olijfolie en een flinke shot zout. Als je ze zo een uurtje laat staan zijn ze precies lekker, heet en knoffig. Courgette en rode paprika gaan alvast in flinke moten in de grillpan, de prei juist fijn gesnipperd.
Er is nog een zee van tijd. Onze gasten zijn notoire laatkomers en mijn lief is de behulpzaamheid zelve vandaag. Het schaaltje versgerapte pecorino is van haar hand. En terecht, want met haar enthousiaste ‘Penne di Papa!’ op mijn vraag wat we onze gasten zouden voorzetten, was mijn lot bezegeld. Maar ik kook graag, en met overtuiging.

Ik ben al jaren geleden gestopt me uit te sloven als we eters krijgen. Het is niet alleen veel practischer om je gasten voor te zetten wat je zelf graag eet, op de keper beschouwd is het ook veel hartelijker. Tevens is in mij langzaam het inzicht gerijpt dat het er niet zoveel toe doet wát je serveert, maar dat het van levensbelang is hóe je het serveert. Als je voor je gasten iets gaat klaarmaken wat meteen een Opus Magnum moet worden van je culinaire kunnen, dan loop je het risico dat je als een kip zonder kop gaat rondhollen om aan deze zelfgestelde en volstrekt onmogelijke verplichting te voldoen en zodoende een in aanleg gezellige avond totaal te ruïneren.

Zo heb ik, of hebben wij, zo zeg je dat nu eenmaal als je getrouwd bent, een goede kennis die wij beiden erg graag mogen. Omdat vriendschappen onderhouden dienen te worden, verrassen wij elkaar geregeld met uitnodigingen op etentjes. Als wij bij hém eten – hij heeft sinds zijn scheiding alweer jaren een vriendin, maar ons onderlinge hem blijkt onuitroeibaar – dan is hij een ander mens. Keer op keer verbazen wij ons erover hoe onze goede vriend, die in andere omstandigheden zo’n bedachtzame en verstandige man is, al bij binnenkomst in een staat van vertwijfelde haast verkeert en nog voor onze billen het bankstel hebben geraakt alweer in de keuken is verdwenen. Vanaf dat moment zijn wij overgeleverd aan wijn, olijven, kaas, pittige worst, nootjes, tapanade en zijn partner, die vriendelijk is, aantrekkelijk en onderhoudend, maar toch het gemis aan zijn eigen fysieke aanwezigheid niet geheel kan compenseren. Na enige tijd ga ik dan ook met het glas in de hand naar de keuken, om wat bij te praten en op voorhand zijn kookkunst uitvoerig te prijzen. Hij is daar dan als een ontketende Berserker in de weer met het klaarmaken van een haast onbeschrijfelijke hoeveelheid en diversiteit aan voedingswaren. Hoewel hij van nature een smaak heeft die verwant is met de onze, hij is een verklaard voorstander van licht en vezelrijk voedsel, ziet hij zich altijd opnieuw genoodzaakt ons op minstens vijf hoofdgerechten te vergasten, die elkaar niet alleen beconcurreren in zwaarte en smaak, maar die ook in timing en finesse meestal sneuvelen onder de haast onmenselijke druk waaronder ze tot stand zijn gekomen.

Timing, wat draait er niet om? Ik heb al een pan water met een half bouillonblokje op staan voor de penne. Hoewel ik lamsbouillon zelf lekkerder vind, heb ik deze keer een runderblokje gebruikt. Ik schat mijn gasten voor vanavond niet in op de smaak van lam. Zij is ‘grotendeels vegetarisch’ – een van de pragmatische redenen waarom voor Penne di Papa is gekozen – en hij heeft ons niet lang geleden op een visschotel vergast die, als hij hem zelf tenminste echt lekker vond, elke verdere overeenkomst in smaak twijfelachtig maakt. Maar het zijn oude vrienden, en ze horen bij elkaar zoals wij bij elkaar horen, mensen wiens naam je in één adem noemt als je een invitatie voor een etentje of verjaardag te berde brengt.

Geen feestje zonder pretzels. Hoewel mijn lief geregeld tegensputtert, heb ik een diepgeworteld vertrouwen in de rustgevende en heilzame werking van pretzels. Er kan bij ons niemand op bezoek komen of er staat een potje van deze met zoutkorrels bezaaide, knapperig afgebakken deegstaafjes op tafel. Ik ben nooit te beroerd om er een bakje pinda’s naast te zetten of een plankje met olijven en plakjes pittige worst, maar zelf ervaar ik de pretzels toch als de ziel van een gastvrije ontvangst. Er is niets waar je zo waardig en ontspannen aan kunt knabbelen als pretzels. In vorm en functie zijn ze ook een goed alternatief voor sigaretten, voor zowel hem als mijzelf, formele ex-rokers, een niet te verwaarlozen meerwaarde. Met een bakje pretzels rol je moeiteloos, knabbelend en babbelend, een ontspannen avond in.

Nu is de tijd gekomen om het geheim van Penne di Papa te onthullen; het haast ongemerkt op tafel toveren van een rijk en gastvrij maal, de droom van elke weldenkende, kokende huisvader. Haast ongemerkt glip ik onze open keuken in. Ik kan het gesprek gewoon blijven volgen, slechts een smalle bar scheidt ons kookgerief van de massieve eettafel die het zenuwcentrum is van onze huishoudelijke activiteiten en waar wij, meestal direct al bij aankomst, met onze bezoekers neerstrijken.

Ik begin met het uitbakken van de magere spekreepjes, het warmkloppend anti-vegetarisch hart van Penne di Papa. Ik ben geen liefhebber van varkensvlees, maar de knapperige spekjes zijn als de nicotine in een sigaret en de alcohol in een drankje. Het uitbakken ervan kijkt zeer nauw, ik gebruik een kleine koekenpan met een zware bodem op een getemperd vuur, zodat ik de reepjes gelijkmatig kan verhitten (In een te grote Tefalpan, met een veel dunnere bodem, zie je al snel zwarte randjes verschijnen terwijl de rest van de spekjes nog lillerig is van het vet). Als ze helemaal naar mijn zin zijn, egaal donkerbruin zonder maar een spoortje verkoling, giet ik ze af door een klein zeefje dat ik uitlsuitend hiervoor koester als een kostbaar keukenkleinood. Van het spekvet giet ik een bodempje terug in de koekenpan en frituur daarin, heel even, de met knoflook en cayennepeper doortrokken, gezouten champignons. Als vooral de knoflook even goed is aangeschroeid laat ik alles nog even onder een deksel smoren. Ook dit kijkt nauw; te kort betekent te ongare champignons, te lang een te groot verlies aan vocht waardoor ze meteen wat zieltogend gaan ogen.

De courgette, rode paprika en prei, besprenkeld met een vleugje gedroogde oregano, liggen al geruime tijd in een droge grillpan aan te roosteren en beginnen heerlijk te ruiken. Ik voeg een blikje gepelde tomaten toe. Het is een beetje hoe mijn pet staat; soms gooi ik er nog een handje rozijnen bij, of wat kappers. Ook verse ingemaakte groene pepers doen het goed, maar daar zou ik bij mijn huidige gasten niet op gokken (Ik heb me bij de champignons ook al ingehouden, meestal ben ik wat uitbundiger met de cayennepeper en voeg ik nog wat versgesnipperde rode of groene peper toe). Deksel er overheen en het heeft precies genoeg tijd om tijdens het koken van de penne op smaak te komen zonder dat de groenten te ver doorgaren.

Het échte geheim is natuurlijk het serveren. Het op tafel zetten van dekschalen voor alle maaltijddelen en vervolgens je gasten zelf laten opscheppen, heeft alle ingrediënten in zich voor een catastrofe. Penne di Papa is in maatvoering en verhoudingen als een gedicht, dat enkel en alleen in de keuken, door de schepper zelf, kan worden geschreven.

Ik gebruik hiervoor de grootste, platste en witste borden die we in huis hebben. De penne staat uit te dampen in een zeef, even extra ‘losgemaakt’ met een klein drupje olijfolie. Op elk bord gaat een bescheiden schep die niet meer dan een kwart van het bord mag beslaan (zelf heb ik momenten van pure doodsangst doorstaan als ik merkte dat mijn gastheer of –vrouw begon geprefabriceerde porties voedsel te distribueren van een omvang die elke hoop deed vervliegen). Daar overheen gaat een met feeling gedoseerde schep van de in tomaten ingebedde geroosterde groenten met oregano. De nog knapperige courgette en de paprika hebben prettige donkere rafelrandjes van de grillpan en de maaltijd begint nu al aantrekkelijk en divers te ogen.

De essentie van veel van wat lekker en goed is ligt niet zozeer in de bevrediging van onze verlangens, alswel in een zekere weloverwogen prikkeling ervan. In de nog strict vegetarische (als je me de bouillon wil vergeven) omgeving van pasta, geroosterde groenten en tomatennat, waarin het op zich al prettig en licht culinair vertoeven is, zijn het natuurlijk de meer uitgesproken smaakaccenten die deze weloverwogen prikkeling moeten bewerkstelligen.

Met de champignons moet ik me meteen al inhouden. Ik wil ze hongerig houden, mijn beestjes. Precies één schepje per bord, met een kleine hoeveelheid van het tijdens het met champignonvocht verdunde spekvet. De geur van de meegesnipperde knoflook – net een minuutje gefrituurd in het hete spekvet – bestaat er iets verleidelijkers op aarde?

Dat de knapperig uitgebakken spekjes heerlijk afsteken binnen zo’n geurig Umfelt spreekt voor zich. Maar hier is zo mogelijk nog grotere terughoudendheid geboden; ze moeten er naar hunkeren, mijn schatjes. Ook hier geldt: minder is meer. In essentie is koken de kunst van het weglaten.

Bij de vegetarische variant voor mijn vrouwelijke gast vervang ik de spekreepjes door kappertjes en uit compassie voor wat ik toch een beetje als een gemis voel, voeg ik wat fijngesnipperde rauwe prei toe voor een subtiele bite, en krijgt ze een extra schepje van de champignons.

Alle borden worden nu voorzien van een laatste toefje flinterdun gesneden verse basilicum. De vers geraspte pecorino staat op tafel – naast de onvermijdelijke pepermolen en zoutpot – het is altijd prettig om je voedsel nog een stap te kunnen verrijken tijdens het nuttigen ervan.

Het is weer gelukt. Ik ben nog geen twintig minuten, bijna terloops, in de weer geweest en de maaltijd is ronduit een succes te noemen. Mijn gasten zijn tevreden en vol lof en bewondering. Mijn lief is tevreden en trots. In de keuken is van alle ingredienten voldoende over voor een riante tweede portie, en alles gaat finaal óp. Een niet gering deel der tafelconversatie betreft de maaltijd zelf; er is zoveel oprechte waardering voor smaak, uiterlijk en balans dat ik bij het afscheid plechtig moet beloven het recept voor Penne di Papa eens uit te schrijven of te mailen.

Bij deze.

Schreeuwen op de set en de baard van Reinout Oerlemans

2011-11-25T13:12:00.004+01:00

In mijn de statistieken van mijn blog kan ik de zoekwoorden terugvinden waarmee men mijn pagina’s heeft gevonden, en het is zo mogelijk nog erger dan ik al dacht; De boezem van Doutzen trekt duidelijk meer bezoekers dan de nieuwe bril van Albert Verlinde. Niet echt de juiste motivatie om het stukje te lezen vrees ik.
Toch is mijn lol in het fenomeen Nova Zembla oprecht. Zo werd in die zelfde spontane live-uitzending ook vermeld dat Reinout Oerlemans heel veel en hard schreeuwt op de set. Dat kan een normaal mens nauwelijks als een aanbeveling in de oren klinken – en met die baard ziet Reinout er ook al een beetje uit als een hulpsinterklaas die per ongeluk een pietenpruik op zijn kin heeft geplakt – maar het heeft allemaal zo zijn redenen. Het is in dit verband aardig om het bewuste fragment terug te vertalen naar de onderliggende marketing-strategie. Die is simpel en helder.

Nova Zembla is een topfilm
Het was er steenkoud, maar daardoor juist extra top
Doutzen is, vooral in driedee (3d), volledig top
Reinout Oerlemans is een topregisseur

Ja, de voormalige soapie met het zijdezachte jongensgezichtje is een regisseur van wereldformaat geworden. En zoals iedereen weet zijn dat filmbeesten pur sang, toonbeelden van ontembare en pure scheppingsenergie. Die passen nu eenmaal niet binnen de normale menselijke maatvoering. Dat zijn échte mannen, met baarden. Die schreeuwen en brullen als ze regisseren, zoals ooit voor hen de eerlijke ruwe zeebonken die ons land groot hebben gemaakt met hun VOC-mentaliteit.
Wat ik er nu zo leuk aan vind; onder die baard zit gewoon Reinout Oerlemans. Hij ís een beetje Sinterklaas. Zijn baard draagt hij dapper en overtuigd, pragmatisch en met toch precies die haast onbewijsbare knipoog die hem zo innemend maakt.
Ik geef de baard nog tot een maandje of twee na de premiere, dan neemt hij weer zijn gewone hoofd. Wedden?

Zij die willen te kaap’ren varen
Moeten mannen met baarden zijn
Jan, Piet, Joris en Korneel, die hebben baarden, die hebben baarden...
Jan, Piet, Joris en Korneel, die hebben baarden, zij varen mee!

Ellen en Bas, een zedenschets in drie delen - deel 3

2011-11-25T10:24:00.002+01:00

Dan, op een middag, als Bas mismoedig voor zich uit zit te staren in de enige Coffee Company die Coevorden rijk is – hij is er blijven hangen omdat de lunchbreak van een ter plaatse gevestigd verzekeringskantoor nogal eens veelbelovende fluister- en giechelkandidates oplevert – slaat het noodlot toe. De zaak loopt inderdaad snel vol, met voornamelijk vrouwelijke bezoekers. Dan ziet hij… Haar. Ze lijkt een beetje op Ellen, maar jonger, een stuk jonger. Hij spot onmiddelijk de iets te laag hangende schoudertas, waarin zick maar één voorwerp kan bevinden. Een iBook! Gebiologeerd staart hij naar de welvingen in de stof van de tas, het zou een g4 kunnen zijn, 15” misschien, het model lijkt hem iets langer dan een reguliere 13”. Aan de vorm van de zich aftekenende hoeken ziet hij dat het absoluut geen Dell kan zijn. En de jonge vrouw waar de tas aan hangt is ronduit verrukkelijk. Lang golvend stroblond haar, een – Bas schrikt op uit zijn plezierige mijmeringen als iemand hem op zijn schouder tikt.

‘Goedenmiddag, mijn naam is Steven Schoenmaker. Ik ben de floormanager van deze vestiging.’

Het is een fris ogende jonge man, enkele jaren jonger dan hijzelf schat Bas. Hij vindt hem wel aandoenlijk, waarschijnlijk wil hij een handtekening voor zijn vrouw of dochter.

‘Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen,’ begint de jongen, hij kijkt naar een punt ergens achter Bas’ hoofd, ‘ik weet natuurlijk wie u bent en ik vind u in het reclamefilmpje voor Axe erg leuk. Maar gistermiddag heb ik overleg gehad met de directie en enkele andere vestigingsmanagers.’

De automatische glimlach die Bas al heeft opgezet voelt plotseling een beetje bevroren aan en zijn oren beginnen onaangenaam te tintelen.

‘Het probleem is… we hebben klachten over u ontvangen. Niet één klacht, maar diverse, voornamelijk van vrouwelijke bezoekers. Ik hoop dat u mij begrijpt zonder dat ik in details hoef te treden. Namens het management van The Coffee Company moet ik u verzoeken voortaan uw kopje koffie ergens anders te drinken, het spijt me.’

Ellen. Bas.

Het HEMA-restaurant in de vestiging aan de Amsterdamse Nieuwendijk is nog vrijwel leeg.

Het is een fletse maandagochtend ergens in oktober en Ellen is haast drie kwartier te laat op haar werk gekomen. Ruben is net tien geworden, en na de breuk met Bas is ze naar Almere verhuisd. Omdat haar freelance inkomsten steeds verder zijn opgedroogd heeft ze een part-time baan gezocht en werkt nu als verkoopster bij de HEMA. Het werk bevalt haar beter dan ze had gedacht en ze is van een hoop rompslomp rond het freelancen verlost.

De oude meneer Jaarsma zit al aan zijn vaste tafeltje bij de balustrade. Hij is vrijwel altijd de eerste die op maandagmorgen een kop koffie en een saucijzenbroodje komt halen. ‘Jaarsma,’ zegt hij zonder mankeren als hij iets bij haar bestelt, ‘mijn naam is Jaarsma.’ Ellen schenkt hem altijd een vriendelijke glimlach. De maandagochtend lijkt voor mensen als hij het moment om in het HEMA-restaurant weer op krachten te komen van hun lange eenzame zondagen. Het gekke is dat Ellen het zelf ook best gezellig is gaan vinden, het geroezemoes van het publiek en de keukengeluiden achter de verkoopbalie. En ze vindt de koffie lekker. Echt prima.

Op de roltrappen, achterin de winkel, ziet Ellen Bas de roltrap opkomen. Hij heeft een woeste baard en zijn haar lijkt in geen jaren te zijn geknipt, maar het is onmiskenbaar Bas. Ellen ziet in één oogopslag hoe het met hem gaat. Hij is behoorlijk aangekomen en zijn ooit immer onberispelijke Italiaanse schoeisel heeft plaatsgemaakt voor afgelopen merkloze gympies. Ook zijn slechtzittende spijkerbroek is tot op de draad versleten en minstens twee maten te krap. Wel draagt hij nog steeds zijn onafscheidelijke schoudertas met zich mee.

Bas heeft Ellen nog niet opgemerkt. Hij neemt plaats aan het lege tafeltje naast dat van meneer Jaarsma en trekt zijn laptop tevoorschijn. Ellen kan een glimlach niet onderdrukken. Het is een Dell.

Ellen en Bas, een zedenschets in drie delen - deel 2

2011-11-24T16:09:00.008+01:00

Bas en Ellen

Ellen heeft inderdaad een Dell laptop. Felrose en beplakt met vlinder-stickers.

Drie weken later siert de cafe macchiato-foto van de Bas met zijn Powerbook de cover van de Linda. Binnenin staat Ellens vlijmscherpe schets over de ultieme risée voor jonge aantrekkelijke zelfstandige en onafhankelijke Linda-lezeressen. Vooral de foto binnenin is hilarisch, de art-directrice heeft alle kenmerkende elementen van deze stereotype loser met lipstick omcirkeld en apart benoemd om het girl-power element van het artikel nog eens extra te benadrukken.

Bas en Ellen hebben vanaf dat moment een relatie. De Linda-cover en het begeleidende artikel laat Ellen inlijsten en komen boven de bank in haar huiskamer te hangen. De publikatie is een keerpunt in haar carrière. Als ze bezoek hebben, vertelt Ellen dan ook graag en met smaak over hun eerste, hilarische ontmoeting in the Coffee Company.

In de Linda bereikt Ellen een sterrenstatus. ‘Als ik af en toe een nieuwe laptop voor hem koop heb ik geen kind aan hem,’ kopt het vooruitstrevende damesblad drie maanden later. In het kerstnummer is een special over de iPhone gadgets die Bas, blij als een kind, van Ellen cadeau krijgt onder de bijpassende sneeuwwit versierde boom.

Bas komt er aanvankelijk wat bekaaid af in hun arrangement. Ellen fotografeert hem nu geregeld in de meest beschamende poses, nog steeds met haar Nokia, om de foto’s zo voyeuristisch mogelijk te laten ogen. Bas met zijn laptop in bad, terwijl hij shampoo in zijn ogen krijgt. Bas betrapt op de wc terwijl hij wanhopig zijn iPhone uit de wc-pot opvist. Bas aan rugzijde geschoten terwijl hij de soort eigen computergedrag vertoont. Hoewel hij persoonlijk uitgroeit tot de Ultieme Nerd van Nederland, plukt Ellen niet alleen de revenuen van wat feitelijk hun samenwerking is, ze krijgt ook alle credits.

Maar ook Bas plukt vruchten. Ellen is energiek, pragmatisch en sinds kort een goede verdiener. En met Ruben kan hij het prima vinden. Bas koopt een spelletjescomputer voor hem, met bijbehorend printertje en aansluitmogelijkheden op de gigantische breedbeeld-tv, en talloze spellen. Ook krijgt Ruben een kidPhone, en al op zijn vierde verjaardag een echte heuse kinderlaptop.

Door zijn bekendheid als nationale schlemiel wordt Bas nu steeds vaker benaderd voor interviews en hij verschijnt zelfs bij Pauw en Witteman. Niet alleen wordt hij langzaamaan steeds bekender, na verloop van tijd schnabbelt hij zelfs meer bij elkaar dan Ellen, die alweer wat vergeten begint te raken in het snel veranderende wereldbeeld der damesbladen.

Was Bas immer bereid zich goedmoedig in de meest waanzinnige poses te laten fotograferen en filmen om Ellen’s carrière ter wille te zijn, naarmate zijn eigen zelfbewustzijn en inkomen groeien wordt hij nukkiger. Met zijn looks is niks mis, hij heeft al een rol in een spotje voor deodorant gehad, en in een voor aardbeienjam. Een grote telefonie-aanbieder heeft hem benaderd om, als de contractuele besprekingen bevredigend verlopen, voor een jaar hun boegbeeld te worden. Omdat Bas nu zo geregeld op tv te zien is, is hij ronduit hot.

Bas, Bas, Bas…

Hoewel Bas inmiddels een druk bestaan heeft, drijft iets hem steeds weer naar de plek waar het allemaal begonnen is.

Het is alsof alle ontwikkelingen die ooit op die ene druilerige ochtend in mei in werking zijn gezet – met zijn hartsgrondige godverdomme toen hij zijn cafe macchiato over zijn toetsenbord omgooide – de onderliggende reden voor zijn bezoeken aan The Coffee Company niet hebben kunnen wegnemen.

Zijn laptop neemt hij niet meer mee, hij beseft terdege dat hij zich onsterfelijk belachelijk maakt als hij ooit nog met zijn Powerbook, of zelfs maar bellend met zijn iPhone in een der koffiezaken wordt gesignaleerd. Ook vermijdt hij om te vaak dezelfde vestiging te bezoeken. In de peperdure twoseater met open dak die hij van zijn huidige verdiensten kan rijden, bezoekt hij steeds andere Coffee Company’s door heel Nederland om te genieten van de impact die zijn aanwezigheid elke keer heeft bij de bezoeksters. Begeerlijke jonge vrouwen met iets te laaghangende schoudertassen met daarin de vertrouwde contouren van prachtige, glanzendwitte iBookjes, stoten elkaar aan en fluisteren. Er wordt steels gebeld en ge-smst met iPhones. Elke keer weer wordt hij zonder mankeren herkend. Soms doen ze erg hun best om hem níet te herkennen, wat het zo mogelijk nóg opwindender maakt.

Zoals een Bekende Nederlander betaamt, straalt Bas uit dat hij het niet prettig om herkend te worden door wildvreemden, laat staan áángesproken omwille zijn nationale bekendheid. Hij heeft voldoende naar Youp van ‘t Hek gekeken om te beseffen hoe vreselijk ordinair dat is. Hij rijdt inmiddels, vrijwel dagelijks, kriskras heel Nederland door, gedreven door die onweerstaanbare drang, om dan geregeld uren in een halflege Coffee Company te blijven lanterfanten, een paria door zijn bekendheid en verstoken van zijn anders zo onafscheidelijke electronische gadgets; zijn Powerbook en zijn iPhone.

Thuis gaat het niet goed. Ellen vit op hem en Ruben is teleurgesteld als hij weer dagen op pad is. Zijn werkpatroon begint scheurtjes te vertonen. Omdat hij steeds vaker en langer in Coffee Company’s rondhangt en zich een hartverzakking drinkt aan macchiato's, komt Bas steeds vaker te laat op afspraken of belt ze vanuit zijn auto met vage smoezen af. Ook het autorijden is een onderdeel van zijn verslaving geworden. Zo rijdt hij door weer en wind met wijdopen kap en hij tankt altijd in kleine hoeveelheden, om zo vaak mogelijk een benzinestation op te kunnen rijden en zich, in het bijzijn van zijn glamoureuze bolide, te laten herkennen. Binnenin het tankstation loopt hij dan haast zwevend van ontspannenheid langs de schappen met chips en frisdranken om terloops een flesje spa blauw uit de koeling te grissen en plaats te nemen in de langste wachtrij voor maximum exposure.

Morgen het laatste deel

Ellen en Bas, een zedenschets in drie delen - deel 1

2011-11-23T13:47:00.009+01:00

Bas

Bas is 28, werkloos systeemanalist en beslist niet eenzaam.

Bas is vrijwel elke ochtend te vinden in The Coffee Company. Met zijn laptop. Hij heeft een schitterende Apple, een in strak titanium uitgevoerde Powerbook met indrukwekkende specificaties. Als hij, ‘s ochtends, rond de klok van half elf, achter zijn cafe macchiato zit en zijn email checkt voelt hij zich allesbehalve werkeloos of eenzaam. Hoewel zijn beste vrienden volop carriëre maken, al jaren vaste relaties hebben en nog uitsluitend over hypotheken en kinderen krijgen praten, heeft Bas geen moment het gevoel dat hij de boot aan het missen is. Hij is eerder briljant te noemen. Een rasechte city-yup, een survivor, klaar voor een nieuwe uitdaging én voor de vrouw van zijn dromen. Hij heeft op allerlei outsourcing- en job-fulfilment websites ronkende profielen aangemaakt, waarin hij zichzelf heeft geschetst als een schitterend juweel van visie en durf, slechts wachtend op de gelukkige vinder.

Zijn fiets zet hij altijd in een zijstraat verderop, net uit zicht. Het hééft iets lulligs, die fiets. Het is de ex-fiets van zijn vader, die verleden jaar een kunstheup heeft gekregen, zo’n precies foute, met één handrem en in een soort sportkleuren uitgevoerd waar hij in het bouwjaar zelf al niet dood mee gevonden had willen worden. Zijn Koga Myata heeft hij wegens geldgebrek op Marktplaats verpatst, hij reed er toch al bijna nooit meer op.

Meestal blijft hij zitten tot net even na lunchtijd, de absolute piekbeleving van zijn ochtend. Is het toeval dat begeerlijke, onafhankelijke jonge vrouwen altijd trek in koffie hebben rond die tijd? Vanachter zijn in matglanzend titanium vervatte Unique Sales Proposition keurt hij ze, als ze in de rij staan voor hun cafeïne-fix. Ze hebben ook vaak laptopjes aan hun bevallige zijde hangen. Dan probeert hij te raden wat voor hardware schuil gaat in de nonchalant, net iets onder de bil rondslingerende schoudertas. Vaak vermoedt hij iBookjes. Op het oog weet hij afmetingen en gewicht feilloos te schatten. De veel te grote, vaak felgekleurde laptops van Dell vind hij ronduit ordinair. Je kunt je leven toch niet slijten met een Dell?

Steevast rond half twee brengt hij eerst zijn laptop naar huis, en fietst naar AH. Samen met de boodschappen weegt het ding toch nog best lood.

Ellen

Ellen is nog aan het bijkomen van haar Eeuwige Grote Liefde.

Ook Ellen heeft een laptop, maar ze zou er niet dood mee gevonden willen worden in The Coffee Company. En al helemaal niet rond lunchtijd, als het er stervensdruk is en benauwd van de stomende koffiezet- en afwasapparatuur. Ze heeft trouwens wel wat anders aan haar hoofd dan zeulen met haar laptop.

Enkele jaren terug, na de geboorte van hun zoontje Ruben, heeft haar ex de benen genomen. Ruben is nu ruim drie en zit sinds een maand enkele ochtenden in de peuterspeelzaal. Een rib uit haar lijf, maar wát een opluchting. Het zijn eenzame jaren geweest, haar eerste jaren als moeder. Ellen was altijd wat de jongens een kanjer noemen geweest, een sportief, blond meisje met opvallend grote, lichtgrijze ogen. Maar het moederschap heeft niet alleen haar positie op de relatie- en huwelijksmarkt veranderd, ook haar zelfbeeld is er ingrijpend door gewijzigd. Zo is ze na de bevalling van Ruben best een paar kilootjes aangekomen die er maar niet meer van af lijken te willen gaan. Geen gezonde man op aarde zou haar als te dik bestempelen, maar zelf is ze zich pijnlijk bewust van de toegenomen welving rond haar heupen en de teloorgang van haar strakke, sportieve meisjesbuik tijdens de zwangerschap. En het is alsof alle leuke, nog vrije mannen in ijltempo muurvaste relaties zijn aangegaan met wie dan ook zolang het maar niet met Ellen is. Zo heeft ze het in ieder geval ervaren. En Ruben, hoe lief ook, is zwáár. Het is een gigantische peuter met een melkgebit als een betonschaar en een haast onstilbare honger naar orale bevrediging. Eten, drinken, speelgoed, de tv-gids, alles, maar dan ook alles wat hij te pakken krijgt verdwijnt in zijn mond. Hij is volstrekt onverzettelijk in zijn verlangens en heeft een stem als een alarmklok.

De ochtenden dat Ruben op de peuterspeelzaal zit, drinkt Ellen nu geregeld een capuccino in The Coffee Company. Hoewel ze de koffie eigenlijk iets te sterk vindt, beschouwt ze het toch als een verwen-moment dat bij haar past. Hoe belachelijk het publiek er ook vaak is, met de vele opzichtig uitgestalde laptops en vooral de haast krankzinnige showtaferelen met iPhones en andere peperdure mobieltjes, het is op een bepaalde manier toch haar soort mensen. Bij de Hema, waar ze de koffie eigenlijk lekkerder vindt, zitten meer de middelbare stellen. En de uitgesproken losers natuurlijk, werklozen die eindeloos achter een kop koffie blijven hangen om niet weer terug te hoeven naar hun doelloze bestaan.

Ellen en Bas

Ellen ziet Bas voor het eerst op een druilerige ochtend in mei.

Als Bas met het USB-snoertje dat zijn iPhone verbindt met zijn Powerbook zijn cafe macchatio omgooit over het toetsenbord vloekt hij hardop. Tot die tijd is hij haar eigenlijk niet echt opgevallen aan de lange tafel vol nonchalant internettende, succesvolle zzpers. Zijn vloeken bevalt haar wel. Het is een echt hartgrondig godverdomme, de mensen om hem heen zwijgen even en kijken neutraal een andere kant op, zo’n godverdomme is het.

Nu wil het toeval dat Ellen die ochtend goed nieuws heeft gehad. Zij is tijdelijk in between jobs als journaliste en knoopt de touwtjes aaneen als schrijfster van gevatte stukjes in een aantal marginale publicaties. Juist deze ochtend heeft zij een aanbieding gehad om een proefopdracht te doen voor het damesblad Linda. Een once in a lifetime opportunity. Ze is vrij in haar onderwerpkeuze, maar ze voelt intuïtief dat het een gevatte lifestyleschets moet worden over de beschikbare mannen die er nog over zijn zouden voor de gemiddelde Linda-lezeres, als zij niet al lang dolgelukkig binnen een vaste relatie zouden zijn natuurlijk. Mannen die in The Coffee Company met hun peperdure laptops en mobieltjes proberen indruk te maken op de andere sexe. Het lijkt haar een hilarisch uitgangspunt voor het artikel.

Als Bas met een inderhaast gehaald servetje probeert het plakkerige schuim van zijn macchiato tussen de toetsen van zijn Powerbook vandaan te poetsen ziet hij hoe aan de overkant van de leestafel een jonge vrouw een foto van hem maakt met haar Nokia. Hij heeft haar al eerder gespot. Knap ding, maar zichtbaar moeder en vast al voorzien van een hubby.

‘Stom he.’ Bas geeft haar zijn meest jongensachtige, wat bête smile. ‘Ik moest m’n iPhone syncen, trek ik zo met m’n usb-snoertje m’n Macchiato over m’n toetsenbord.’

‘Wel een mooie heb je.’ Ellen heeft haar strategie bepaald. Ze hééft er wel een, maar ze weet er niet veel van.

Bas begint te blozen. Hij had geen moment verwacht dat ze hem verder ook maar een blik waardig zou keuren. ‘G5je’ knalt hij er haast dwangmatig uit, ‘2 gig intern en de toetsen geven licht in het donker.’ Nu gaat hij nog harder blozen. Hij kán het ook niet laten. In één keer onvergetelijk belachelijk en als nerd te boek. Een loser met een tweedehands laptop. Als nu nog zou blijken dat hij de wasknijper uit zijn broekspijp is vergeten te halen is het beeld compleet.

“Wat is syncen?’ Ze kijkt hem belangstellend aan. ‘Ik krijg mijn mobieltje niet eens gewoon aangesloten op mijn laptop.

‘Dell’ denkt Bas, ‘definitely Dell.’

‘Nokia kun je volgens mij gewoon syncen onder Windows,’ zegt Bas. Hij kán het niet weerstaan. ‘iPhone en iTunes op de Mac werkt natuurlijk nog veel beter samen, gewoon plug-and-play.’

Ellen maakt nog een foto van hem. Zijn killer-smile mislukt een beetje en het is een wat droeve smirk die haar nokiaatje registreert. Het hoge smalle glas van de Macchiato ligt nog omgevallen naast zijn toetsenbord, in een plas koffie waar een gebruikt servetje in ronddrijft en de mouw van zijn smetteloos rose-wit gestreepte overhemd vertoont een grote bruine vlek.

Nu komt voor Ellen het moeilijkste deel. Ze heeft de foto’s en zijn medewerking nodig voor haar stukje. Echt dringend nodig. En het vloeken is haar goed bevallen. Hij hééft best iets.

‘Hee,’ zegt Ellen tegen Bas, ‘Ik zit met een probleem dat eigenlijk geen probleem is maar eerder een once in a lifetime opportunity. Ik hoop dat jij me kunt helpen.’

Morgen deel 2.

De boezem van Doutzen Kroes en de nieuwe bril van Albert Verlinde

2011-11-21T22:28:00.007+01:00

Toen ik vanavond, in afwachting van het half-acht journaal, het staartje van RTL Boulevard bekeek, kreeg ik nog net mee hoe Reinout Oerlemans verlekkerd aan Albert Verlinde vertelde dat de borsten van Doutzen Kroes nog extra groot en gezwollen waren geweest tijdens de opnames van Nova Zembla. Albert ging er gretig op in. En dát in 3d!

Nu dacht ik dat Nova Zembla een prachtige en razend spannende avonturenfilm zou zijn geworden, een verhaal met internationale allure, over heldenmoed, doorzettingsvermogen en vooral de verschrikkelijke ontberingen van het poolijs. Maar voor iemand als Reinout Oerlemans, met een scherp oog voor positionering en marketing van films, zijn dat bijzaken. Doutzen, dáár ging het over. Hoe enorm haar borsten nog waren na de bevalling van haar zoontje, en vooral hoe fenomenaal ze uitkwamen in 3d. Als afsluiter werden we nog eens uitvoerig vergast op de bevallige kuiten van een schommelende Doutzen, met de vermelding dat dit helaas slechts tweedimensionale televisie was en dat het in het echt, in driedee dus, allemaal nog véél opwindender zou gaan ogen.

Ik was nog aan het bijkomen van dit verleidelijke visioen toen er op de achtergrond een foto zichtbaar werd van een acteur met precies dezelfde bril op als Albert Verlinde. Een bril met een massief, donker montuur en de onmiskenbare retrolook, die weer helemaal hip lijkt na het succes van Madmen. Ik heb zojuist even gegoogeld op Albert en bril en ja hoor, daar heb je 'm. Op de showbizz-pagina van Patricia Paai. ‘Nieuwe look voor Albert Verlinde (met bril).’ Zo staat het er echt, met ‘met bril’ tussen haakjes. ‘Verlinde verscheen op een feestje in Amsterdam met zijn nieuwe fashion item. Wanneer hij de bril ook achter de desk van Boulevard op gaat zetten weet hij nog niet.’ De dagtekening van het artikel is 4 november 2011. Nu, nog geen drie weken later, is het dus echt zover. Albert draagt de bril ook op TV.

Van een aantal mensen die ik ken vermoed ik dat ze zich nu bezorgd achter de oren beginnen te krabben. Die hebben niet zo heel lang geleden, toen het nog sterk imagobevestigend werkte, de volle mep voor zo'n bril betaald en nu kun je er op wachten tot hij straks voor een habbekrats bij de grote brillenboeren in de kortingsbak ligt. Dan kun je je er niet meer mee vertonen en heeft Albert allang weer een andere.

Wat amper vijf minuten televisie al niet kunnen aanrichten; met Doutzen's borsten kan het vanaf nu alleen nog maar bergafwaards gaan, Albert Verlinde heeft het grondig verknald voor de brillendragers met durf, smaak en visie en Patricia Paai ontslaat vandaag nog haar webredacteur. Er op tijd bij zijn jongen, dáár draait het om.

Nieuwe look voor Albert Verlinde (met bril)

Jim Flora

2011-11-08T15:32:00.002+01:00

Soms loop je op het www tegen dingen aan waar je direct blij van wordt. Eén blik op het ontwerp- en illustratiewerk van Jim Flora (1914-1998) en ik was verkocht. Platenhoezen, tijdschriftomslagen, illustraties en vrij werk, het is allemaal even verrassend en origineel.

Achter de schijnbaar vanzelfsprekende onbevangenheid waarmee Jim Flora zijn visioenen vormgeeft gaat een groot technisch vernuft schuil. Hij maakte niet alleen geraffineerd gebruik van de grafische mogelijkheden van zijn tijd, zijn typerende stijl – die vandaag de dag retro genoemd zou worden – lijkt aan de bakermat te hebben gestaan van het hedendaagse digitale illustreren.

Ik ben er verbaasd over dat ik zijn naam niet eerder ben tegengekomen. Zo zijn de platenhoezen van zijn hand schoolvoorbeelden van vijftiger- en zestiger jaren retro design, die weer volop hip is. Illustraties, typografie, vormgeving, je herkent het in één oogopslag. Alsof het al ergens in je zit, als een icoon voor een tijdsbeeld.

http://www.jimflora.com

Christoforustuutje

2011-11-06T15:20:00.002+01:00

Daar sta ik dan. Buiten, op de stoep voor fotowinkel F., met een zojuist aangeschafte, gloednieuwe spiegelreflexcamera om mijn nek. Een dure. Hoe leg ik het mijn vrouw uit, in deze tijden van crisis? Het keukenblad moet nodig vervangen en eigenlijk zijn we al geruime tijd toe aan een nieuwe koelkast. En daar kom ik. Met een nieuw fototoestel. Het allerlaatste model en zoals altijd een van de duurste in zijn klasse. Mijn ambities op fotografiegebied zijn nu eenmaal niet mals. Bovendien heb ik een fotograferende dochter. Mijn huidige camera kan dan mooi dienen als opvolger van mijn vorige daarvoor, die zij nu in gebruik heeft. Als je het zo bekijkt is het eigenlijk meer een intelligente besparing dan een overbodige uitgave.

Op weg naar huis wandel ik nog even het park in. De nieuwe zoomlens is een feest. Hij kost meer dan de camera zelf en is voorzien van een uitzonderlijk groot diafragma. Nu pas kan ik echt spelen met scherptediepte en bokeh. Voor ik het weet lig ik op mijn buik in het gras en zoom in op een weggegooid bierblikje. Klik. Diagragma piepklein. Klak. Diafragma wijd open. – !

Wel verdomme!

– !

Hoe is dat in godsnaam mogelijk. Ik heb pas – even kijken – vijf testshots gemaakt. Drie in de winkel en deze twee. Nu doet dat kreng het al niet meer. Koortsachtig loop ik de instellingen na. De laatste foto is prima gelukt, bierblikje scherp, de bomen op de achtergrond gehuld in het beoogde waas der scherptediepte-onscherpte.

Het zal ook niet. Nu staat fotowinkel F. natuurlijk bomvol met wachtende mensen. Ik háát wachten. Fotowinkelier F. is bezig een tijdrovende mevrouw de werking van een pocketcamera uit te leggen. Ik dring voor. ‘Ja ik weet dat u bezig bent, maar mijn zojuist bij u gekochte camera doet het niet meer.’ Een der wachtenden mort en beticht me van onbetamelijk gedrag. F. wenkt zijn zoon, Ik heb dat ding hier nog geen kwartier geleden aangeschaft. Vijf testshots en hij doet het niet meer! De zoon redt me. Je ziet onmiddellijk dat hij alles weet van fototoestellen. Van elk schuifje en knopje kan hij je feilloos vertellen waarvoor het dient en in welke stand het hoort te staan. ‘Wat zeg je? Dat kleine knopje daar onderaan eerst omzetten? Hij deed het eerst toch gewoon, met dat knopje zoals het nu staat?’ Hij is geduldig en aandachtig. Ik mag hem. Vertrouw hem. ‘Aha dat is een nieuwe functie. Nee, daar heb ik nog nooit van gehoord. En dat heeft alleen dit model?’ Ik glunder nu. ‘En hij nu doet het verder gewoon weer?’

De zoon van F. glimlacht geruststellend en haalt uit een lade onder de toonbank een langwerpig doosje tevoorschijn. Daarin ligt, als een sierraad op een roodfluwelen ondergrond, een elegant gekruld, wit hoorntje. Het heeft wel weg van de hoorn van een antieke opwindgrammofoon, maar dan ter grootte van een jeneverglaasje en voorzien van een smetteloze witte laklaag. Behendig verwijdert hij de beschermstrook aan de smalle, rechthoekige zijde van het hoorntje en schuift die in het klaarblijkelijk daarvoor bestemde houdertje voor de camerazoeker.

Zoiets heb ik nog nooit eerder gezien.

‘Dit is een Christoforustuutje.’ zegt hij en overhandigt me de camera. ‘Dat krijgt u er gratis bij, voor de schrik.’

‘Een Christoforustuutje?’

‘Ja. Als u hierdoor in de zoeker kijkt kan niemand zien wat u ziet. U wilt toch niet dat de hele wereld met u meekijkt als u fotografeert?’

Ik sta weer buiten. Foto’s maken is nu verder een fluitje van een cent. Mijn nieuwe bijna-professionele supercamera werkt als een tierelier. En dankzij het prachtige wit gelakte Christoforustuutje kan ik alles fotograferen wat ik maar wil. Er is eigenlijk nog maar één hobbel te nemen. Mijn vrouw.

•

Grinnikend ligt ze naast me in bed. ‘Een wat? Waar háál je het vandaan. Als je maar niet denkt dat dit verhaal als komische voorbode kan dienen voor of een nieuwe camera of een nieuwe lens. Er moet eerst iets aan het aanrechtblad gebeuren en de koelkast staat nu echt op instorten.’

Ze kust me. Mijn lief.

‘Alleen zo’n Christoforustuutje. Als je dát kunt vinden...’

Geritsel en de ritseltag

2011-10-27T17:00:00.000+02:00

Op internet maak ik al bijna vijftien jaar gebruik van de nick geritsel. Soms met een hoofdletter en soms met een kleine g. Ik heb filmpjes op Youtube gepubliceerd, foto's op Flickr en neem deel aan een aantal forums. En er is mijn website, geritsel.nl, die fungeert als een online illustratieportfolio.
Stiekem ben ik geritsel een beetje als mijn eigendom gaan beschouwen. Ik vind het een mooie, suggestieve naam, en in zijn aard satirisch. Hij past me als gegoten. Ik heb natuurlijk mijn eigen domeinnaam, maar een merkregistratie gaat me een stap te ver.
Een van mijn persoonlijke ergernissen is het vanzelfsprekende gemak waarmee bedrijven hele stukken taaleigen kunnen inpikken, enkel en alleen door een merkregistratiebureau er een trade mark TM of registered R in een rondje achter te laten plakken. Ook voor de slimme jongens die zich en gros alle voor de hand liggende domeinnamen hebben toegeëigend koester ik weinig achting; ze zijn exemplarisch voor een hele bedrijfstak die leeft van koehandel en is omgeven met een louche waas van kleinzielige hebberigheid en juridisch onderbouwde diefstal.
Maar er komt natuurlijk een moment dat iemand anders ontdekt dat geritsel een mooi, tot de verbeelding sprekend woord is, bruikbaar als merk, merk-extensie, merk-, product- of bedrijfsnaam en het registreert bij het Benelux merkenbureau, of anderszins pogingen zal ondernemen mijn geritsel de zijne of hare te maken. Dan hoop ik van harte dat hij of zij, via de titel, tekst en tags van deze blog, kennis zal hebben genomen van hetgeen ik hier nu schrijf.

Geritsel is het pseudoniem, de merknaam en de uitgeversnaam van Ubald Seveke. Al dan niet samengestelde woorden waarin geritsel, ritselaar en de vervoegingen van het werkwoord ritselen voorkomen, zijn een organisch onderdeel van mijn promotionele idioom.
Met name de samengestelde woorden ritseltag, ritselblog, ontritselen, verritseling, ritselgehalte en ritselwaarde, hierbij voor het eerst publiekelijk geformuleerd, zijn mijn intellectuele eigendom en genieten als zodanig de wettelijke bescherming van het auteursrecht.

Gelukkig maar dat geritsel ook een ronduit negatieve connotatie heeft; het wordt meestal vrijwel naadloos geassocieerd met de dagelijkse praktijk van politiek en bankwezen.

Brandende vragen over tags, blogs en zoekmachines

2011-10-26T18:07:00.001+02:00

Hoogst irritant is het. Zo blog je een pagina met terzake tags en is hij een uur later al te vinden bij Google, een andere keer kun je je achteraf weken suf zoeken, maar je krijgt de betreffende tags niet boven water. Ik kan er de vinger niet achter krijgen. Maakt Google gebruik van zulke verfijnde filters dat bepaalde informatie wordt genegeerd ten gunste van betalende belanghebbenden in zaken als auteursnamen, titels en merken? Het kan niet de hiërarchie van de zoekresultaten zijn, unieke tekstverbanden in koppen, (meta)tags en platte tekst komen volstrekt onvoorspelbaar soms wél en soms niet in de zoekresultaten tevoorschijn.
Ik realiseer me dat internetmarketing complex is, en dat ik me nog meer zou moeten verdiepen in Google Analytics en dat er fora en cursussen bestaan. Maar waarom komt het ene trefwoord na een tijdje moeiteloos bovendrijven, terwijl andere, precies even relevante tags tot in het einde der tijden onzichtbaar blijven?

Het lijkt me een probleem waar iedere blogger zich mee geconfronteerd ziet. Je schrijft een blog tenslotte voor geïnteresseerden en je kiest je tags en formuleringen met zorg. En of je nu een lucide geest bent of een vervelende kletsmajoor, als niemand je blog kan vinden is er sowieso geen hond die hem ooit leest. Een treurig en eenzaam, maar bovenal hoogst onrechtvaardig gevoel.

Fill 'er up

2011-10-26T14:56:00.000+02:00

Fill 'er up. Het is één van de kortste bijschriften die ooit een getekende grap vergezelde én een van de allerleukste. De tekening, een dom blondje met haar vent, die de bartender opdraagt haar vol te gooien, vind ik ronduit geniaal. Menig cartoonist zou voor de verleiding bezweken zijn om van de man een likkebaardende sexbeluste gnoom te maken en van het meisje een onschuldig dom blondje. Zo niet Peter Arno; de man die hij in beeld brengt is een onvervalste, humorloze zak en het meisje is, met één onnavolgbare penseelstreek, de onschuld al jaren voorbij. Ook de blik en lichaamstaal van de bartender zijn een uiting van ongeëvenaard grafisch meesterschap.
Humor is vaak tijdgebonden. Ook een aantal van de enorme hoeveelheid cartoons die Peter Arno voor The New Yorker tekende zijn voor de hedendaagse lezer nog moeilijk te doorgronden, maar hij geldt onbetwist één van de grootmeesters en grondleggers van het genre en het merendeel van zijn grappen wekt na ruim driekwart eeuw nog onverminderd op de lachspieren.
Zijn tekenstijl is door talloze cartoonisten uit diverse generaties geïmiteerd, maar er is vrijwel geen epigoon bij die de kracht van zijn tekeningen zelfs maar bij benadering lijkt te doorgronden; zijn vermogen om volstrekte humorloosheid vorm te geven.
Aan deze man die zijn blondje aan de bar laat volgooien is in de verste verte niets humoristisch te ontdekken. Hij wil straks maar één ding en daar is alcohol bij nodig, véél alcohol. Het is geen humor. Het is écht. En dat maakt het in mijn ogen zo tijdloos leuk.
De levensvisie van een humorist als Peter Arno valt niet te imiteren omdat hij authentiek en persoonlijk is. Het is de visie van een gewond mens op zijn omgeving; hij háát die zelfingenomen zak aan de bar, en niet in de laatste plaats omdat het meisje straks nog met hem meegaat ook.
Peter Arno op zijn 64e overleden aan longkanker. Ook humor heeft zijn prijs.

Foto Peter Arno: http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=4021

De Johannes Vermeer illustratiewedstrijd van Karakter Uitgevers

2011-10-24T17:07:00.002+02:00

Het vogeltje dat u boven deze tekst aantreft is een schets naar Het Puttertje van Carel Fabritius. Ik heb hem gemaakt in het kader van de Johannes Vermeer illustratiewedstrijd, uitgeschreven door Karakter Uitgevers in Uithoorn. Ik heb inmiddels een mailtje ontvangen van redacteur Tomás Kruijer; de definitieve keuze is gevallen op een andere inzending.

De uitgeverij heeft mijn inzending correct afgehandeld. Ik heb een ontvangstbevestiging ontvangen, toen, enkele weken na de sluitingsdatum, een mailtje dat de jury bezig was met jureren en ten slotte de mededeling dat de keuze op iemand anders was gevallen. Wat me wel blijft verbazen is de volledige afwezigheid van enige publicitaire ondersteuning van deze illustratiewedstrijd. Op het internet was er echt geen letter meer over terug te vinden, behalve de vrij summiere oproep en de wedstrijdvoorwaarden, die overigens wel degelijk gewag maakten van het afbeelden van inzendingen. De Facebook pagina is blijkbaar uitsluitend bestemd voor vrienden van de uitgeverij, want die kon ik niet bekijken. Het voelt wat eenzaam. Ik was wel benieuwd wie het boek uiteindelijk gaat illustreren, welke collega-illustratoren aan de wedstrijd hebben deelgenomen en bovenal was ik razend nieuwsgierig naar wie het boek had geschreven. Eén fragment wil ik de lezer niet onthouden.

Uit het gewoel kwam een zwaar aangeslagen echtpaar tevoorschijn dat de herberg ‘Mechelen’ binnenstapte. Gewond, moeizaam lopend en met gescheurde kleren. Het bleken zuster Gertruy en haar man Anthonie te zijn. Ze hadden een pathetisch bundeltje bij zich waarin hun dode baby Beyken bleek te liggen. Ze waren door de Donderslag overvallen, het huis was over hen neergestort en hun kind was in haar wiegje gedood. Gertruy had in haar radeloosheid het dode kind uit de wieg gehaald en was de straat opgegaan.

‘Ze was toch al zo klein,’ had ze gejammerd, ‘en nu dit ook nog...’

Zo erg...

Waarin wolven - een fragment uit het jeugdboek Waarin Nordin...

2011-10-24T15:27:00.000+02:00

Hoofdstuk 15
Waarin wolven (fragment)

Nordin is moe, doodmoe. En hij is hongerig en verkleumd tot op het bot. De laatste koeken die Sanne hem heeft meegegeven heeft hij gisteren al opgegeten en hij heeft alleen nog een zakje krenten. Daar is hij, hoe erg zijn maag ook rammelt, heel zuinig op. Zelfs als je bijna niets meer hebt is er altijd iets dat je nog kan bewaren voor later, als je nóg minder over hebt. Het is gewoon iets wat Nordin heeft geleerd.
Het bos is zó ontzaggelijk, angstaanjagend groot... De open plekken zijn nog het ergst, daar is geen enkele beschutting tegen de gure wind en lijken de onbarmhartige afstanden nog afmattender en hopelozer.
Hij heeft net een klein handje van de laatst resterende krenten gegeten, ze langzaam één voor een op zijn tong koesterend om er zo lang mogelijk van te genieten, en moed te vatten om de barre sneeuwvlakte die zich voor hem uitstrekt te trotseren.
De wind is nu gelukkig gaan liggen en Nordin zet er stevig de pas in om zo snel mogelijk de tegenoverliggende bosrand te bereiken. Op de één of andere manier vervult de lege vlakte hem met onbehagen. De stilte is haast verpletterend en pas héél ver voor hem ligt de beschutting van het bos, dat zich zover het oog reikt aan de horizon uitstrekt als een rafelig, haast zwart lint.

Zijn hoofd is merkwaardig helder, maar de vermoeidheid is allerminst verdwenen en het lopen kost hem met elke stap meer moeite. In zijn broekzak omklemt zijn hand tevergeefs de blauwe knikker. Het is alsof die al haar krachten is verloren en weer een doodgewone ronde, blauwe steen is geworden.
Dan, plotseling, houdt Nordin zijn pas in en blijft doodstil staan. Al zijn nekharen beginnen te prikken en hij voelt het bloed naar zijn oren stromen. Als hij zich héél langzaam omdraait ziet hij in zijn ooghoeken hoe een zwart silhouet zich losmaakt van de donkere bomenrij achter hem. In de duistere zoom van het woud ziet hij er plotseling nog een, en wéér een. Wolven!
Sinds Nordin ooit de honden van een edelman een konijn heeft zien verscheuren is hij een stuk voorzichtiger geworden met die beesten. Maar de honden die hij kent zijn tam en hem meestal welgezind.
Deze wolven zien er niet alleen woest, hongerig en vals uit, ze lijken ook nog eens abnormaal groot voor wolven. Hij vraagt zich af of het één wolf zal zijn die hem doodbijt of dat ze zich alle drie tegelijk op hem zullen storten om hem grauwend en jankend aan stukken te rijten.

Gaan rennen lijkt hem het stomste wat hij kan doen. De wolven lijken geen aanstalten te maken om hem direct aan te vallen en ze zijn nog op een flinke afstand. Nordin draait zich zo rustig mogelijk om en probeert zo onopvallend mogelijk verder te wandelen.
Het is met hoop net als met een zakje krenten, als je zelfs van het allerlaatste beetje nog wat bewaart heb je tóch nog iets over als je het echt, echt nodig hebt. Uit zijn ooghoeken ziet hij dat de wolven hem nu op een regelmatige afstand volgen, bijna keurig in een rijtje. Ze hebben hun tong uit de bek hangen en hij kan ze in de lege stilte horen hijgen.
Ik moet me ontspannen, gaat het door hem heen, als ik angst toon verscheuren ze me ogenblikkelijk. Hij vraagt zich af of er voor wolven een verschil is tussen slenteren of net wat steviger doorwandelen. Ze maken een alleszins ontspannen indruk achter hem. Zonder enige zichtbare haast volgen ze hem op een afstandje, af en toe even van looprichting veranderend om ergens een oneffenheid in de sneeuw te besnuffelen. Het lijkt warempel wel of hij ze uitlaat. Om zo ontspannen mogelijk te blijven ogen begint hij nonchalant te fluiten. Dát had hij niet moeten doen. De wolven maken nu enthousiaste grauwgeluiden en versnellen hun pas tot een razende draf. In een oogwenk hebben ze hem ingehaald en staan nu dreigend om hem heen, klaar om aan te vallen. Het rare is alleen dat heel even de wolven wit zijn en de sneeuw zwart. Hij vindt dat de middelste wolf wel iets weg heeft van de in-brave Randor, de door en door goeiïge herdershond bij het huis van Thomas. Dan wordt alles zwart.

Een synopsis en een overzicht van de illustraties van Waarin Nordin... zijn te vinden op onderstaande link.

http://www.geritsel.nl/wn

Waarin Nordin..., een geïllustreerd jeugdboek

2011-10-24T13:36:00.001+02:00

Ik heb kortgeleden mijn eerste zelf geïllustreerde jeugdboek voltooid. Het boek, getiteld Waarin Nordin..., leest als een spannend en humoristisch avonturenverhaal maar heeft de onderliggende structuur van een complexe en onderhoudende Bildungsroman. Het verhaal is gesitueerd in de middeleeuwen en vertelt over een jonge schoenpoetser die een archetypische heldendaad verricht. Zijn queeste voert hem naar alle vier windstreken van het rijk en bestrijkt de vier seizoenen van een jaar. Tijdens zijn avontuurlijke en gevaarlijke tocht moet Nordin niet alleen het kwaad in al zijn gedaanten trotseren, hij krijgt ook een heel bijzonder paard, leert vliegen, bereidt zijn eigen galgenmaal en moet de strijd aanbinden met een zevenkoppige vuurspuwende draak.

Het manuscript, vergezeld van meer dan tweehonderd illustraties van mijn hand, heb ik inmiddels naar diverse uitgevers gestuurd. De eerste afwijzingen heb ik al binnen en ik realiseer me terdege dat het niet gemakkelijk zal worden mijn boek uitgegeven te krijgen. Dit is niet omdat Waarin Nordin... geen goed of lezenswaardig boek is, maar veeleer omdat de hedendaagse boekenmarkt bezeten lijkt door een haast krankzinnige segmenteringsdrang. Elke leeftijdsgroep heeft zijn eigen vakje in de boekwinkel en uitgevers lijken aangeboden manuscripten op voorhand te schiften op doelgroep en marktsegment zonder ze ook maar een verdere blik waardig te keuren.
Zelf gruw ik van de gedachte dat een boek aan stringente marketingcriteria moet en zelfs kán voldoen. En nog meer van de onbezielde boekenbrij die het resultaat is van deze verstikkende waan. Een blik op de website van een middelgrote uitgever van jeugdboeken stemt bepaald niet hoopvol. De omslagen zijn modieus en bijna altijd gejat, de illustraties voorspelbaar en de thema's obligaat. Omdat de vooropgezette marketingintenties er zo duidelijk vanaf druipen, voldoen ze volledig aan mijn definitie van pulp. Snelle hapklare brokken, veelal middelmatig tot ronduit slecht geschreven en dito geïllustreerd en vormgegeven.
Ik heb zelf niets tegen pulp. In mijn levenslange periodieke aanvallen van leeshonger heb ik elk haast genre verslonden, van meesterwerken der wereldliteratuur tot dokters- en detectiveromannetjes met een nietje in de rug. Ook heb ik alle respect voor uitgevers die zich toeleggen op het succesvol uitgeven van pulp. Maar waar ik me over verbaas is de krampachtige sfeer van pretentie en onhaalbare kwaliteitsnormen die rond het uitgeversbedrijf lijkt te hangen. Het heeft iets weg een collectieve wanhoopsstrategie om te maskeren wat ieder weldenkend mens allang weet, dat de meeste uitgeverijen zich structureel verlagen tot het niveau dat ooit was voorbehouden aan de producenten van pure pulplectuur. Ze beperken zich zo veel mogelijk tot het invullen van door marketeers veilig geachte marketingformules, zonder de inhoud ook maar een blik meer waardig te keuren dan strikt noodzakelijk, en met geen enkel ander doel dan zoveel mogelijk bundeltjes bedrukt en gebrocheerd papier te verhandelen.
Ik ben geboren in 1956, en opgegroeid met een bepaald romantisch idee over het uitgeversvak. Een uitgeverij vindt zijn wortels in creativiteit, visie, idee en vooral in liefde voor woord en beeld. Uiteraard zorgt een gewiekste uitgever dat hij een aantal potboilers in zijn fonds heeft, boeken waarvan de populariteit niet altijd lineair evenredig is aan de kwaliteit, maar die dienen uitsluitend om een hoger doel te realiseren; het uitgeven van boeken die het credo en de fijnbesnaarde geest van de uitgeverij weerspiegelen.
Met dát beeld in mijn achterhoofd heb ik mijn boek Waarin Nordin... geschreven en getekend. Een boek zonder duidelijk definieerbare doelgroep of marktsegment, maar met alle karakteristieken van een klassiek en tijdloos jeugdboek, en een sprankelende parel in elk volwassen jeugdboekenfonds.

Een synopsis en een overzicht van de illustraties van Waarin Nordin... zijn te vinden op onderstaande link.

http://www.geritsel.nl/wn

Met ingang van vandaag bericht ik op deze pagina's over de verdere inspanningen om mijn boek uitgegeven te krijgen. Tevens zal ik hier enkele geïllustreerde fragmenten uit Waarin Nordin... publiceren. Naar ik hoop tot lering en vermaak.

blogs, tags, labels, zoekmachines, trefwoorden, gezien worden, vindbaar zijn, zichtbaar, traceerbaar

2010-08-19T22:21:00.000+02:00

Maar natuurlijk ook actueel, lucide en inspirerend. Je wilt toch graag dat mensen je blog ook onder ogen krijgen? Gemakkelijk gevonden worden? Door elke zoekmachine of bot direct bovenaan geplaatst? Veel bezoekers trekken? Daartoe dienen o.a. deze tags zoals blogs, tags, labels, zoekmachines, search engine optimization, SEA, optimalisatie, trefwoorden, gezien worden, vindbaar zijn, zichtbaar, traceerbaar, meer bezoekers, betere resultaten.

Het basisrecept voor pizza of gewoon een ongeval?

2010-08-19T21:50:00.000+02:00

De muziek is van Jerry Garcia en Merl Saunders, uit The harder they come van het album Live at Keystone. Oh, dat orgeltje.

Arme Nout Wellink

2010-08-16T22:20:00.000+02:00

Deze tekening van Nout Wellink had ik al een tijdje geleden gemaakt. Beetje abstract, maar nu, na twee ambtstermijnen de laan uit, toch weer heel toepasselijk.

Music To Suffer By

2010-08-15T14:10:00.000+02:00

Ik liep toevallig tegen een kleine jpg-afbeelding van deze platenhoes aan en was meteen verliefd. De illustratie is van Virgil Partch (VIP), één van de meest gevierde cartoonisten ooit. Zijn cartoon album Wild, wild women is een tijdloze klassieker voor iedereen die wel eens met een vrouw in zijn of haar omgeving te maken heeft. Ik heb een bescheiden biografie kunnen vinden die niet echt recht doet aan de onnavolgbare humor, maar wel wat informatie verschaft.

Een selectie cartoons uit Wild wild women is te vinden bij het ASIFA Hollywood Animation Archive .

Het album Music To Suffer By is verkrijgbaar bij de iTunes store. Leona Anderson zingt... nou ja, je moet het horen om het te geloven zeg maar. Vooral het omineuze nummer There's a Rat In My Room is bij uitstek geschikt om bij te lijden.

Nu op een handige memory stick, wie weet.

Soms weet je niet precies wat het moet worden, maar ziet het er toch heel bekoorlijk uit. Hier is Simon Carmiggelt op USB memory stick.met bijpassend stokoud niet-bestaand grammofoonplaatje.

Beetje Back to the future, maar dan anders :)

Postzegels uit Holant

2010-08-15T13:06:00.000+02:00

Nog even en de postzegel is volledig verdwenen. Misschien mogen we deze nonsens-zegels dan op een brief plakken, als verluchtiging naast zo'n onbarmhartig lelijke barcode. Die krengen blijven onze visuele belevingswereld zonder mededogen verder vervuilen.